دنیای امروز پر از تغییرات سریع، استرس ها و چالش های پیش بینی نشده است. ما نمی توانیم همیشه موانع را از سر راه فرزندانمان برداریم یا از آنها در برابر تمام نا امیدی ها محافظت کنیم اما می توانیم ابزاری قدرتمند به نام «تاب آوری» در اختیارشان قرار دهیم. تاب آوری به کودکان کمک می کند تا پس از زمین خوردن، دوباره بلند شوند و با قدرت بیشتری به مسیر خود ادامه دهند. ما در مجله شناخت متعهد هستیم تا با ارائه معتبرترین مقالات حوزه روانشناسی کودک، شما را در مسیر تربیت فرزندانی مستقل، قوی و از نظر هیجانی سالم همراهی کنیم.
تاب آوری به معنای سرسختی ذاتی یا بی تفاوتی در برابر درد نیست. بلکه ظرفیت و توانایی فرد برای سازگاری موفقیت آمیز با استرس، تروما، تراژدی و ناملایمات زندگی است. کودکی که تاب آور است، هنگام مواجهه با شکست در مدرسه، مشکلات ارتباطی با دوستان یا بحران های خانوادگی، به جای تسلیم شدن یا فروپاشی روانی، به دنبال راهکار می گردد و احساسات خود را مدیریت می کند.
تاب آوری یک ویژگی ژنتیکی غیرقابل تغییر نیست، بلکه مهارتی است که در بستر محیط رشد می کند. بر اساس تحقیقات علمی و معتبر منتشر شده در مرکز توسعه کودک دانشگاه هاروارد (Center on the Developing Child)، مهم ترین عامل در ایجاد تاب آوری در کودکان، داشتن حداقل یک رابطه پایدار و متعهدانه با والدین، مراقبان یا بزرگسالان حمایتگر است. این روابط، واکنش های استرسی مغز را تعدیل کرده و به کودک احساس امنیت می دهند تا بتواند با چالش ها مقابله کند.
۱. اجازه دهید اشتباه کنند: حمایت بیش از حد (Overparenting) مانع رشد تاب آوری می شود. بگذارید کودکان با پیامدهای طبیعی تصمیمات و اشتباهات کوچک خود روبرو شوند تا مهارت حل مسئله در آنها تقویت شود.
۲. آموزش مدیریت هیجانات: به کودکان یاد بدهید که احساساتی مانند غم، خشم و نا امیدی طبیعی هستند. به آنها کلماتی برای بیان احساساتشان بیاموزید و تکنیک های آرام سازی مانند تنفس عمیق را با آنها تمرین کنید.
۳. تقویت خوشبینی واقع بینانه: به کودک کمک کنید تا در دل مشکلات، جنبه های مثبت یا درس های آموزنده را ببیند. به جای تمرکز بر «چرا این اتفاق افتاد؟»، ذهن او را به سمت «حالا چه کاری می توانیم انجام دهیم؟» هدایت کنید.
