طبق تعریف فدراسیون بین المللی کوچینگ (ICF)، کوچینگ یکی از مؤثرترین رویکردهای رشد فردی است که در دهه های اخیر جایگاه ویژه ای در حوزه روان شناسی کودک و نوجوان پیدا کرده است. برخلاف تصور رایج، کوچینگ صرفاً برای بزرگسالان یا محیط های کاری نیست؛ بلکه می تواند از همان سال های کودکی، پایه ای محکم برای رشد ذهنی، عاطفی و اجتماعی فرزندان شما بسازد.
کوچینگ کودکان به این معناست که به جای دادن جواب، به آن ها کمک کنیم سؤال های درست بپرسند. به جای حل مشکل برایشان، مهارت حل مسئله را در آن ها تقویت کنیم. این رویکرد، فرزندان را از وابستگی به دیگران خارج می کند و آن ها را به تفکر مستقل و اتکا به توانایی های خود تشویق می کند.
در دسته بندی کوچینگ سایت شناخت، مقالاتی را خواهید یافت که به صورت کاربردی و مبتنی بر پژوهش های روز دنیا به موضوعات زیر می پردازند:
هدف گذاری: آموزش اینکه چطور کودکان بتوانند اهداف واقع بینانه برای خودشان تعریف کنند و برای رسیدن به آن ها برنامه ریزی داشته باشند.
خودآگاهی: کمک به کودکان برای شناخت نقاط قوت، ضعف، احساسات و ارزش هایشان؛ مهارتی که پایه هوش هیجانی است.
مسئولیت پذیری: یکی از مهم ترین خروجی های کوچینگ، پرورش حس مسئولیت در کودک است؛ اینکه بداند انتخاب هایش پیامد دارند و می تواند مسیر زندگی اش را خودش شکل دهد.
انگیزه درونی: کوچینگ کودکان به جای تکیه بر پاداش و تنبیه، انگیزه را از درون فرد برمی انگیزد و این ماندگارترین نوع انگیزه است.
ارتباط مؤثر: مهارت گوش دادن فعال، بیان احساسات و برقراری ارتباط سالم با دیگران، از جمله مواردی است که کوچینگ به صورت عملی آموزش می دهد.
کوچینگ تنها در جلسات تخصصی اتفاق نمی افتد. والدین و معلمان می توانند با یادگیری اصول اولیه کوچینگ، در زندگی روزمره کودک نقش یک کوچ دلسوز را ایفا کنند. سؤال پرسیدن به جای دستور دادن، شنیدن فعال به جای قضاوت کردن و تشویق تلاش به جای تمرکز بر نتیجه، از ساده ترین اما مؤثرترین تکنیک های کوچینگ والدینی است.
